Një letër që çdo prind mund t’i shkruajë fëmijës së vet, në të cilën përmblidhen ide dhe mendime që duhet të na bëjnë të meditojmë. Le ta lexojmë!
E dashur vajza ime, Ditën kur të bëhesh e vetëdijshme se po plakem, të lutem, ji e duruar, mbi të gjitha përpiqu të kuptosh gjendjen time. Nëse kur flas, e përsëris mijëra herë të njëjtën gjë, mos më ndërprit dhe të më thuash: “Për hatër të Zotit, sapo e the para një minute”. Të lutem më dëgjo. Kujto të gjitha herët kur ishe e vogël dhe të lexoja të njëjtën histori çdo mbrëmje derisa të merrte gjumi….

Kur nuk dua të bëj dush, mos ji e paduruar apo e sikletosur. Të kujtohet kur ishe e vogël dhe pasi gjeje me mijëra justikime, duhet të të ndiqja më vrap për të të bërë banjë? Kur të kem vështirësi me teknologjinë e re, më jep pak kohë për t’u mësuar dhe mos më shiko në një mënyrë… kujtohu, e dashura ime, durimi me të cilin të kam mësuar të bësh shumë gjëra, për shembull: të ushqehesh, të vishesh, të krihesh, dhe mbi të gjitha, të përballesh me problemet në jetë çdo ditë. Ditën kur të vësh re që unë po plakem, të lutem, mbi të gjitha reflekto mbi atë çfarë po kaloj. Nëse e humbas fillin e bashkëbisedimit, më jep kohë për të kujtuar dhe nëse nuk arrij, mos u nervozo, mos e humb durimin. Të lutem vetëm të më dëgjosh dhe ndjesh me zemër se gjëja më e rëndësishme për mua është të qëndroj me ty.

Ashtu siç unë ta kam dhënë në hapat e tu të parë. Kur të vijnë ato ditë, mos u trishto, qëndro me mua dhe më kupto, ndërsa unë do të përshkoj pjesën e fundit të jetës time. /RevistaPsikologji

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here